Hoofdstuk 2 Moet je nou eens kijken!
deel 9

'Zit er bij jou Chinees bloed in de familie?' vroeg Dora aan haar man toen hij terugkwam van zijn werk.
'Nee, hoezo?' antwoordde Simon.
'Igor heeft vanmiddag zijn ogen opengedaan en hij lijkt net een Chineesje.'
'Wat? Zijn ogen open? En dat zeg je nu pas? Waar is hij? Dat wil ik meteen zien!'
'Hij slaapt, maar we kunnen wel even gaan kijken...' zei Dora stralend.
Simon omhelsde haar zo stevig als hij maar kon en ook al werd ze helemaal platgedrukt, Dora genoot ervan. Samen liepen ze de steile trap op naar boven, waar Igor een eigen kamertje had. Daar lag hij in diepe slaap verzonken. Het lichte op en neer gaan van het dekentje vertelde hen dat hij ademde. Hand in hand stonden Simon en Dora bijna ademloos naar hem te kijken. Ze durfden niets te zeggen om hem niet wakker te maken, maar tegelijkertijd wilden ze juist graag dat hij even wakker zou worden en naar hen zou kijken. En ja, na een paar spannende minuten voor zijn wieg gestaan te hebben, zagen ze eerst zijn oogbollen bewegen onder zijn oogleden. Daarna trilden zijn blonde wimpers even en sloeg hij zijn ogen op. Nu zag Simon het wonder ook. Igor keek naar zijn vader met lichtblauwe spleetoogjes.
'Dag jongen, dag lieve Igor!' zei zijn vader lachend. 'Heb je lekker gedroomd?'
'Zie je hoe Chinees zijn ogen lijken?' vroeg Dora aan haar man.
'Ze lijken wel wat op jouw ogen,' zei Simon.
'Maar ik heb geen Chinese ogen,' zei Dora.
'Nee, maar zijn ogen zijn ook niet echt Chinees. Ze gaan gewoon niet verder open.'
Igor bewoog wat met zijn armpjes en beentjes en het leek wel of hij glimlachte.
'Kijk, hij lacht naar ons!' zei Dora.
'Dag schat, pappa en mamma zijn heel blij dat je bij ons wilt blijven, hoor. Eerst wou je dat niet he? Je wou helemaal niet drinken en je was ijskoud...'
Igor maakte wat babygeluidjes en lachte toen voluit naar zijn ouders. Dora nam hem op haar arm en wiegde hem zachtjes wat op en neer. Hij bleef lachen. Ze moest zijn hoofd ondersteunen, anders rolde het zo naar achteren. Hij had een heel groot hoofd. Bijna eivormig was het. Ze hadden dat al eerder gezien, maar wilden er verder niet bij stil staan. Sommige kinderen hadden nou eenmaal grotere hoofden dan andere kinderen. Maar Igor's hoofd was uitzonderlijk groot. Zijn armpjes en beentjes leken trouwens ook wel langer dan normale baby-armpjes en -beentjes.
'Ik heb ook langere armen dan normaal,' zei Simon lachend. 'Kijk maar!'
Hij liet zijn armen langs zijn lichaam naar beneden vallen. Zijn handen kwamen halverwege zijn dijbenen. Ze waren inderdaad wat aan de lange kant, wat nog versterkt werd door zijn nogal korte benen.
'Ik ben de grote vaderaap!' riep hij uit en roffelde met zijn rechtervuist op zijn borst. Hij boog voorover en liep met een zwaaiende gang de kamer door, met zijn armen naar de grond.
Kleine Igor kraaide het uit van het lachen.
'Hoe is het met de grote moederaap en het kleine baby-aapje? Moeten die niet gaan slapen?' vroeg Simon met een diepe stem, terwijl hij met zijn hoofd tegen de billen van Dora duwde. Ze giechelde en probeerde hem weg te duwen, met Igor nog op haar arm.
'De grote moederaap gaat het baby-aapje nu weer in zijn bedje leggen,' zei ze. 'Want dat moet nog heel veel slapen.'
Igor kraaide zachtjes en liet zich gewillig in zijn wiegje leggen. Dora deed het dekentje over hem heen en hij sliep al.
Hand in hand liepen Simon en Dora zijn kamertje uit en sloten heel zachtjes de deur.   

Hoofdstuk 2 Moet je nou eens kijken!
deel 8
Igor

Ik wilde eerst helemaal niet leven. Ik groeide in de baarmoeder, dat wel, maar toen ging alles vanzelf. Ik hoefde zelf niets te doen. Ik kreeg m'n natje en m'n droogje zogezegd, hoewel het er meer nat dan droog was. Het was in ieder geval heerlijk rustig daar. Ik hoorde allerlei waterige geluiden. Een beetje zoals je kunt horen als je je hoofd op iemands maag legt. Allerlei knor- en sisgeluidjes hoor je dan. Dan realiseer je je opeens hoeveel activiteiten er in je lichaam aan de gang zijn, zonder dat je er zelf iets aan hoeft te doen. Wat een wonder! Maar toen ik nog niet geboren was, wist ik daar niets van. Ik lag daar gewoon te liggen. Niemand die je vertelt dat je een ongeboren vrucht bent die straks bij een stel mensen in huis komt te wonen, hoor. Je moet alles zelf uitzoeken.
Dus toen ik opeens ruw uit mijn slaap gewekt werd door een heleboel beweging om me heen, schrok ik ontzettend. Ik was een rustig leventje gewend en nu leek het wel een orkaan die voorbij trok. Ik werd naar beneden getrokken en weer naar boven, naar links en naar rechts...
Ik werd bang, wat gebeurde hier? Ik wilde weer rustig dommelen en dromen van lieve engeltjes en stralend licht, maar het werd niet meer rustig. Het werd juist steeds onrustiger. Ik werd door elkaar geschud en het hield maar niet op. Na een hele tijd die wel een eeuwigheid leek, voelde ik me door een nauw kanaal glijden en opeens was het zo licht om me heen dat het pijn aan mijn ogen deed. Ik deed ze dus maar niet open.
Het was verschrikkelijk koud en ik hoorde allemaal stemmen om me heen. Ik vond het vreselijk en wilde weer gaan slapen. Er werd over me heen geveegd en er werd iets zachts tegen m'n mond aan geduwd.
'Drink maar, drink maar,' zei een zachte stem tegen me.
Ik wilde niets drinken. Ik wilde slapen. Verder niets. Ik kreeg het wel wat warmer. En de harde geluiden gingen weg. De zachte stem bleef en nog een andere, een beetje hardere stem kwam erbij. Soms was er ook een lage stem. Ik vond die stemmen wel prettig. Ze deden mijn oren geen pijn. Ook was het licht nu minder schel. Ik deed een keer mijn ogen open en zag een groot gezicht dat naar me glimlachte.
'Dag Igor, dag lieve Igor,' zei het gezicht.
Er gleed iets vochtigs over het gezicht. Het glinsterde en ik vond het heerlijk om naar die glinstering te kijken. Ik probeerde het te pakken met mijn handjes en voelde iets nats en warms.
Het gezicht glimlachte nog steeds naar me. Een heleboel warmte kwam in me en ik wilde m'n ogen voorlopig niet meer dicht doen. Ik leefde nu en zolang het gezicht bij me was, wilde ik graag leven.

Igor moest om de twee uur gevoed worden, dag en nacht. Doortje verzorgde en verschoonde hem als een volleerde moeder. Het was wonderlijk hoe snel je zoiets leerde, vond ze. Na een paar weken was hij er wat beter aan toe, tot grote opluchting van Doortje en Simon en alle andere mensen die meeleefden, zoals Simon's moeder en andere familie en vrienden.
Op een dag zag Doortje opeens zijn oogjes opengaan. Ze had net afgewassen en ging even kijken hoe het met hem was. Terwijl ze haar gezicht over het wiegje boog, zag ze opeens zijn wimpertjes even trillen en daar gingen zijn oogjes open!
Ze voelde zo'n grote ontroering dat haar ogen zich spontaan vulden met tranen. Igor keek aandachtig naar haar gezicht en probeerde met zijn kleine knuistjes haar gezicht aan te raken. Ze werd helemaal doorstroomd met een warme gloed van vreugde om dit eerste, echte levensteken van dat kleine wezentje daar in die wieg met zijn langwerpige hoofdje. Hij keek echt naar haar! Met een soort Chinezen-oogjes. Van wie zou hij die hebben? In haar familie kwamen helemaal geen Chinezen voor... Zijzelf had geen grote ogen, maar toch ook geen Chinese. Misschien in de familie van Simon? Zijn vader had gevaren, zijn opa ook, dus het zou best kunnen dat er een keer wat Chinees bloed mee was gekomen richting Nederland.