Hoofdstuk 2 Moet je nou eens kijken!
deel 9

'Zit er bij jou Chinees bloed in de familie?' vroeg Dora aan haar man toen hij terugkwam van zijn werk.
'Nee, hoezo?' antwoordde Simon.
'Igor heeft vanmiddag zijn ogen opengedaan en hij lijkt net een Chineesje.'
'Wat? Zijn ogen open? En dat zeg je nu pas? Waar is hij? Dat wil ik meteen zien!'
'Hij slaapt, maar we kunnen wel even gaan kijken...' zei Dora stralend.
Simon omhelsde haar zo stevig als hij maar kon en ook al werd ze helemaal platgedrukt, Dora genoot ervan. Samen liepen ze de steile trap op naar boven, waar Igor een eigen kamertje had. Daar lag hij in diepe slaap verzonken. Het lichte op en neer gaan van het dekentje vertelde hen dat hij ademde. Hand in hand stonden Simon en Dora bijna ademloos naar hem te kijken. Ze durfden niets te zeggen om hem niet wakker te maken, maar tegelijkertijd wilden ze juist graag dat hij even wakker zou worden en naar hen zou kijken. En ja, na een paar spannende minuten voor zijn wieg gestaan te hebben, zagen ze eerst zijn oogbollen bewegen onder zijn oogleden. Daarna trilden zijn blonde wimpers even en sloeg hij zijn ogen op. Nu zag Simon het wonder ook. Igor keek naar zijn vader met lichtblauwe spleetoogjes.
'Dag jongen, dag lieve Igor!' zei zijn vader lachend. 'Heb je lekker gedroomd?'
'Zie je hoe Chinees zijn ogen lijken?' vroeg Dora aan haar man.
'Ze lijken wel wat op jouw ogen,' zei Simon.
'Maar ik heb geen Chinese ogen,' zei Dora.
'Nee, maar zijn ogen zijn ook niet echt Chinees. Ze gaan gewoon niet verder open.'
Igor bewoog wat met zijn armpjes en beentjes en het leek wel of hij glimlachte.
'Kijk, hij lacht naar ons!' zei Dora.
'Dag schat, pappa en mamma zijn heel blij dat je bij ons wilt blijven, hoor. Eerst wou je dat niet he? Je wou helemaal niet drinken en je was ijskoud...'
Igor maakte wat babygeluidjes en lachte toen voluit naar zijn ouders. Dora nam hem op haar arm en wiegde hem zachtjes wat op en neer. Hij bleef lachen. Ze moest zijn hoofd ondersteunen, anders rolde het zo naar achteren. Hij had een heel groot hoofd. Bijna eivormig was het. Ze hadden dat al eerder gezien, maar wilden er verder niet bij stil staan. Sommige kinderen hadden nou eenmaal grotere hoofden dan andere kinderen. Maar Igor's hoofd was uitzonderlijk groot. Zijn armpjes en beentjes leken trouwens ook wel langer dan normale baby-armpjes en -beentjes.
'Ik heb ook langere armen dan normaal,' zei Simon lachend. 'Kijk maar!'
Hij liet zijn armen langs zijn lichaam naar beneden vallen. Zijn handen kwamen halverwege zijn dijbenen. Ze waren inderdaad wat aan de lange kant, wat nog versterkt werd door zijn nogal korte benen.
'Ik ben de grote vaderaap!' riep hij uit en roffelde met zijn rechtervuist op zijn borst. Hij boog voorover en liep met een zwaaiende gang de kamer door, met zijn armen naar de grond.
Kleine Igor kraaide het uit van het lachen.
'Hoe is het met de grote moederaap en het kleine baby-aapje? Moeten die niet gaan slapen?' vroeg Simon met een diepe stem, terwijl hij met zijn hoofd tegen de billen van Dora duwde. Ze giechelde en probeerde hem weg te duwen, met Igor nog op haar arm.
'De grote moederaap gaat het baby-aapje nu weer in zijn bedje leggen,' zei ze. 'Want dat moet nog heel veel slapen.'
Igor kraaide zachtjes en liet zich gewillig in zijn wiegje leggen. Dora deed het dekentje over hem heen en hij sliep al.
Hand in hand liepen Simon en Dora zijn kamertje uit en sloten heel zachtjes de deur.