Hoofdstuk 2 Moet je nou eens kijken!
deel 8
Igor

Ik wilde eerst helemaal niet leven. Ik groeide in de baarmoeder, dat wel, maar toen ging alles vanzelf. Ik hoefde zelf niets te doen. Ik kreeg m'n natje en m'n droogje zogezegd, hoewel het er meer nat dan droog was. Het was in ieder geval heerlijk rustig daar. Ik hoorde allerlei waterige geluiden. Een beetje zoals je kunt horen als je je hoofd op iemands maag legt. Allerlei knor- en sisgeluidjes hoor je dan. Dan realiseer je je opeens hoeveel activiteiten er in je lichaam aan de gang zijn, zonder dat je er zelf iets aan hoeft te doen. Wat een wonder! Maar toen ik nog niet geboren was, wist ik daar niets van. Ik lag daar gewoon te liggen. Niemand die je vertelt dat je een ongeboren vrucht bent die straks bij een stel mensen in huis komt te wonen, hoor. Je moet alles zelf uitzoeken.
Dus toen ik opeens ruw uit mijn slaap gewekt werd door een heleboel beweging om me heen, schrok ik ontzettend. Ik was een rustig leventje gewend en nu leek het wel een orkaan die voorbij trok. Ik werd naar beneden getrokken en weer naar boven, naar links en naar rechts...
Ik werd bang, wat gebeurde hier? Ik wilde weer rustig dommelen en dromen van lieve engeltjes en stralend licht, maar het werd niet meer rustig. Het werd juist steeds onrustiger. Ik werd door elkaar geschud en het hield maar niet op. Na een hele tijd die wel een eeuwigheid leek, voelde ik me door een nauw kanaal glijden en opeens was het zo licht om me heen dat het pijn aan mijn ogen deed. Ik deed ze dus maar niet open.
Het was verschrikkelijk koud en ik hoorde allemaal stemmen om me heen. Ik vond het vreselijk en wilde weer gaan slapen. Er werd over me heen geveegd en er werd iets zachts tegen m'n mond aan geduwd.
'Drink maar, drink maar,' zei een zachte stem tegen me.
Ik wilde niets drinken. Ik wilde slapen. Verder niets. Ik kreeg het wel wat warmer. En de harde geluiden gingen weg. De zachte stem bleef en nog een andere, een beetje hardere stem kwam erbij. Soms was er ook een lage stem. Ik vond die stemmen wel prettig. Ze deden mijn oren geen pijn. Ook was het licht nu minder schel. Ik deed een keer mijn ogen open en zag een groot gezicht dat naar me glimlachte.
'Dag Igor, dag lieve Igor,' zei het gezicht.
Er gleed iets vochtigs over het gezicht. Het glinsterde en ik vond het heerlijk om naar die glinstering te kijken. Ik probeerde het te pakken met mijn handjes en voelde iets nats en warms.
Het gezicht glimlachte nog steeds naar me. Een heleboel warmte kwam in me en ik wilde m'n ogen voorlopig niet meer dicht doen. Ik leefde nu en zolang het gezicht bij me was, wilde ik graag leven.

Igor moest om de twee uur gevoed worden, dag en nacht. Doortje verzorgde en verschoonde hem als een volleerde moeder. Het was wonderlijk hoe snel je zoiets leerde, vond ze. Na een paar weken was hij er wat beter aan toe, tot grote opluchting van Doortje en Simon en alle andere mensen die meeleefden, zoals Simon's moeder en andere familie en vrienden.
Op een dag zag Doortje opeens zijn oogjes opengaan. Ze had net afgewassen en ging even kijken hoe het met hem was. Terwijl ze haar gezicht over het wiegje boog, zag ze opeens zijn wimpertjes even trillen en daar gingen zijn oogjes open!
Ze voelde zo'n grote ontroering dat haar ogen zich spontaan vulden met tranen. Igor keek aandachtig naar haar gezicht en probeerde met zijn kleine knuistjes haar gezicht aan te raken. Ze werd helemaal doorstroomd met een warme gloed van vreugde om dit eerste, echte levensteken van dat kleine wezentje daar in die wieg met zijn langwerpige hoofdje. Hij keek echt naar haar! Met een soort Chinezen-oogjes. Van wie zou hij die hebben? In haar familie kwamen helemaal geen Chinezen voor... Zijzelf had geen grote ogen, maar toch ook geen Chinese. Misschien in de familie van Simon? Zijn vader had gevaren, zijn opa ook, dus het zou best kunnen dat er een keer wat Chinees bloed mee was gekomen richting Nederland.