Hoofdstuk 2 Moet je nou eens kijken!
deel 11

'Wat is er dan niet goed met hem?'
'Dat kan ik niet zeggen. Daarvoor zult u hem moeten laten onderzoeken in het ziekenhuis.'
Dora luisterde maar met een half oor naar de dokter. Ze keek naar Igor en de woorden 'gehandicapt' en 'niet een normaal kindje' echoden voortdurend door haar hoofd. Ze kon het niet geloven. Zij had een gehandicapt kindje! Het kon niet. Het was onmogelijk. Die dokter kon wel zo veel zeggen! Hoe wist hij dat eigenlijk? Maar je stelde geen vragen aan een dokter. Wat een dokter zei, was wet.
'Mamma moet even haar neus snuiten, lieverd,' zei Dora tegen Igor en legde hem terug in de wieg. Ze ging naar de wc. Toen ze terugkwam, was de dokter opgestaan en stond een beetje te dralen. Hij wist zich met deze situatie helemaal geen raad.
'Ik vind het heel naar dat ik u dit moest vertellen,' zei hij. 'Net op het moment dat u dacht dat het beter met hem ging. Ik kan u alleen maar veel sterkte toewensen.'
Hij schudde Dora de hand en liep met grote passen de kamer uit, alsof hij schuldig was aan het gehandicapt zijn van Igor en zich gauw uit de voeten wilde maken. Dora liep achter hem aan om de deur voor hem open te maken. Een vleug frisse wind waaide in haar gezicht.
'U kunt gewoon doorgaan met de melkvoeding elke twee uur. Ik kom overmorgen weer langs. Dag mevrouw, veel sterkte.'
'Dag dokter,' zei ze met een omfloerste stem.
Ze zag hem weglopen langs de Nieuwe Haven en keek naar de kleurige bootjes die voor hun huis in het water lagen, naar de in de wind bewegende toppen van de bomen...
Met een zucht deed ze de voordeur dicht. Verpletterd voelde ze zich. Ze kon wel eeuwig slapen, zo moe was ze opeens. Igor lag in de wieg met z'n beentjes te trappelen. Hij wist nergens van. Simon op het belastingkantoor wist het ook nog niet. Niemand wist het, behalve zij en de dokter. De wereld draaide gewoon verder. Ze ging in de grote rotanstoel zitten, waarin Simon altijd zat, sloot haar ogen en viel in slaap.

De wereld gaat altijd verder. Wat er ook gebeurt. De bomen waaien in de wind, de vogels zweven door de lucht, de wolken trekken langs, een vrouw gaat boodschappen doen, er wordt getimmerd in een huis, de radio speelt pianomuziek, een poes ligt te slapen op een stoel, een vliegtuig ronkt in de verte, het portier van een auto slaat dicht, er is altijd leven in de wereld.
Als de wereld in elkaar zou storten, elke keer als er iets verdrietigs of verschrikkelijks of afschuwelijks gebeurde, dan was er helemaal geen wereld meer. Alleen nog maar scherven en tranen en gebroken harten.

Daar zat Dora Florian te slapen. Helemaal van de wereld. Haar gezicht ontspande zich steeds meer. Op het laatst hing haar mond half open en gleed er wat vocht langs één van haar mondhoeken omlaag. Ze zag er onschuldig en meisjesachtig uit. Igor lag in de wieg naar zijn piepkleine teentjes in de lucht te kijken en te lachen. Na een poosje viel hij ook in slaap. Een heerlijke stilte nam bezit van de woonkamer.